خورند عضو طيّب از وى متولّد گردد . و چون سخن به اين جا كشيد به بيان قدرشناسى نعمت سخن گوييم . دركِ فقرِ ذاتى قدرشناسىِ نعمت آن است كه خود را به حسب ذات جز عدم مطلق حالتى نشمرند ، پس هرچه بر خويش يابند عطاى خداى عزّوجلّ شمارند كه به محض جُود به ايشان بخشيده و آنچه نيابند حالت اصلى ذاتى خود دانند . پس بر اوّل زبان شكر و ثنا بگشايند و از دوم زبان شكايت و گله در بندند . و چون اين را بدانند و خود را بر اين ملاحظه ثابت دارند و مراقبه دل كنند تا از اين غافل نشوند از شاكرانند . رزقك‌اللَّه حبيبي آداب الحَضرة و كَتَبَكَ في عباده‌الشاكرين و السلام .